Vefasız İnsan, Gölgesini Bile Satar… 

Merhaba Değerli Gönül Dostlarım, Bazı insanlar vardır… Zor gününde yanında olursun, ekmeğini paylaşırsın, derdini dinler, yarasına merhem olmaya çalışırsın. Ne karşılık beklersin ne de bir çıkarın olur. Sadece insanlık, sadece Allah rızası için yaparsın. Ama gün gelir, menfaat bitince yüzünü çevirir, yolunu değiştirir. O an yüreğinde bir sızı hissedersin. İçinden “İnsanoğlu çiğ süt emmiş” dersin ve “Ben onu Allah’a havale ettim dersin…”

Vefa, dostluğun temeli, insanlığın da en büyük imtihanıdır. Menfaat varken dost olmak kolay… Asıl dostluk, fırtına koptuğunda, zor gün geldiğinde belli olur. Peygamber Efendimiz (SAV) buyuruyor ki: “Müslüman, Müslüman’ın kardeşidir; ona zulmetmez, onu düşmana teslim etmez.”
Bu söz bize dostluğun sadece lafta değil, davranışta da gösterilmesi gerektiğini anlatır. Bizim kültürümüzde vefa; ekmeğini yediğin, suyunu içtiğin kişiye sırt çevirmemektir. Anadolu insanı boşuna demez: “Vefasız İnsan, Gölgesini Bile Satar.” Dostluk, işte o gölgeyi satmamak, güneşin altında omuz omuza yürümektir.

Gerçek dost, seni yanlışında uyaran, doğruya çağırandır. Hz. Ali (RA) ne güzel söylemiş:
“Dostunla öyle yaşa ki düşman olduğunda hakkın­da kötü bir şey söyleyemesin. Düşmanınla öyle yaşa ki dost olduğunda utanmayasın.”
Dostluk para ile değil, gönülle kurulur. Gönül bağı, menfaat bağından kuvvetli olmadıkça, o dostluk yarım kalır.

Hz. Ömer (RA) zamanından güzel bir kıssa vardır:
Bir adam gelip başka birini şikâyet eder. Hz. Ömer sorar:
– Onunla hiç ekmek yedin mi?
– Hayır.
– Yolda beraber yürüdün mü?
– Hayır.
– Sevinç ve kederini paylaştın mı?
– Hayır.
Bunun üzerine Hz. Ömer gülümser ve der ki:
“O zaman sen onu tanımıyorsun.”
Çünkü dostluk, beraber geçirilen zamanla, paylaşılan lokmayla, omuz omuza verilen mücadeleyle anlaşılır.

Unutmayalım; dostluk da, vefa da imandandır. Eskiler “vefasız” sözünü ağır hakaret sayardı; çünkü bilirlerdi ki vefasızlık sadece dostluğu değil, insanlığı da bitirir. O yüzden iyilik yaptığımızda karşılık beklemeyelim. Kötülük gördüğümüzde kin tutmayalım. Duamızla, Allah’a havale ederek yolumuza devam edelim.

Bu dünya fani… Mal da gider, makam da gider. Geride sadece gönüllerde bıraktığımız iz kalır. Vefalı olalım, dostluğu yaşatalım; çünkü Allah katında en değerli dostluk, O’nun rızası için kurulan dostluktur. Dostluk ve vefamızın pekiştiği, sağlığımızın ve yaşamımızın güzel olduğu mutlu ve hayırlı yarınlar diliyorum. Hoşça Kalın, Dostça Kalın…