BİR PROFESÖRÜN CUMAA VAAZI!

Bir süre sonra insanlarla tıklım tıklım dolacak hatta dışarıya taşacak camiye çok erken geldiğim için içerde şimdilik dört beş kişi kadardık.

Dışarısı insanın beynini kaynatacak derecede ağustos sıcağını yaşıyordu.

İçeride iyi çalışan klimalar terli vücudumuzu ılıklaştırmadan hızla soğutuyordu, kapılar vasat aralıklarla açılıp açılıp kapanıyordu.

Erken gelenler duvar diplerinde yerlerini alıp yaslanıyorlar kimi telefonlarıyla uğraşıyor, kimi gözlerini kubbede gezdiriyor, bende etrafa bakınıp duruyordum.

Bir müddet sonra öksürüğü ile sesine ayar veren hoca sessizliği bozarak vaaz kürsüsünde göründü!

İleri geri hareketi ile kendini kürsüye yerleştirmeye çalışırken önündeki kitabın sayfalarını karıştırıyor, gözlüğünün üzerinden etrafı süzüyor, cemaati; beni dinleyin moduna sokmaya çalışıyordu.

Gözüm caminin duvarına asılı bulunan duvar saatine ilişti, ezana daha 45 dakika vardı, içimden yine malum şeyleri tekrar ederek baygınlık verecek! Diyordum.

Yine de yarım kulağımı hocada bırakıp kendi halime dalmaya başlamıştım.

-Bismillahirrahmanirrahim hayırlı cumalar kardeşlerim! cümlesiyle irkildim! hoca kendi kol saatini yoklayarak;  -şimdi ezan vaktine kadar çok önemli bir konu üzerinde duracağım! Diyordu.

-Bu konu, yılların ihmaliyle kangıran olmuş ve bu durumdan da toplum olarak çok zararlar görüyoruz ve büyük bedeller ödüyoruz! Diyordu.

iki elini minberin kenarında tutup göğsünü biraz ileriye getirerek büyük bir vurguyla bu, "Büyük bir sosyal bir yara" Diyordu. 

Pür dikkat kulak kesilmeye başlamıştık, bu hoca alışık olduğumuz bir hoca tipi asla değildi, düzgün konuşması, cümle içlerinin dolu dolu olması, aynı kelimeyi evirip çevirip bir daha söylememesi, vurgusu, mimikleri, ciddi simasıyla birlikte, Ay çiçeklerinin yüzlerini güneşe dönmeleri gibi bütün gözleri ve dikkatleri üzerinde toplamayı başarıyordu.

Cemaat, hocanın ağzından çıkacak sözlere adeta kilitlenmişti.

-Kardeşlerim Bakın imam birazdan hutbeye çıkacak hutbesini irad edecek, en sonra da nahl suresinin 91. nci ayetini, 1300 küsür senedir okudukları gibi o da açıklamasını yaparak okuyacak! Dedi.

-Yani Allah; Adaleti, iyilik yapmayı, akrabayı gözetmeyi emreder! Diyecek.

20 yıl cumaya gelip te 1040 kez bu ayeti duymasına rağmen kardeşiyle konuşmayan bir Müslüman tanıyorum ey arkadaşlar duyun beni… dediğinde  büyük bir sessizlik ortama hakim olmuştu.

-Allah, bu üç şeyi emreder, dikkat buyurun Emreder”  diyordu.

Şimdi siz bu emrin neresindeyiz diye düşünün bakalım! Derken, cemaati süzüyordu.

-Soruyorum ey müslümanlar! Her hafta istisnasız bu emri duymanız bir işe yarıyor mu?

 -Oysa müslümanlık Allahın emrini dinlemekle olur!

-Baba öleli yıllar olmuş, kardeşlerin hepsi namazında niyazında ama mirası anlaşıp bölüşememişler ve mahkemelik olmuşlar ey aciz ve zayıf müslümanlar!

-Yetmemiş, husumetli olmuşlar, düşman olmuşlar! Kavgalar yapmışlar, birbirlerini öldürmüşler, istatistikleri bir bilseniz ödünüz kopar! Diyordu.

-Bu haksızlık, bu tamah, bu uzlaşamamazlık neden!

Bir tarafta ihtiyacı olan kardeş kıvranırken, diğer taraftan ihtiyacı olmayan kardeşler seyirci kalıyor, ne alıyor ne bağışlıyor! Yazıklar olsun, nasıl başlarını yastığa koyup uyuyorlar! Diyerek kükrüyordu.

Etkili ve celalli konuşmasını bitirdikten sonra sustu.

Adeta, sizler adam olmazsınız der gibiydi..!