Bir Göz Kırp…
Aynı yolu defalarca geçmene rağmen, yeni bir şey fark ettiğin oldu mu?
O koca ağacın dalları hep bu kadar geniş miydi?
Kaldırım kenarında açmış o minik sarı çiçek geçen hafta da var mıydı?
“Bu daha önce var mıydı?” diye şaşırıp, kendi gözlerinden şüphe ettiğin anlar...
Sonra her geçişinde gözünle aradığın bir detay.
O kadar alışılmış bir hayat yaşıyoruz ki, yol kenarındaki ayrıntılar bile silikleşiyor.
Her gün aynı saatte uyan, aynı yolu kullan, aynı sofraya otur.
Hayatımız ezberlenmiş bir senaryo gibi.
O yolu geçerken bir kuş cıvıldıyor belki, bir köşede bir kendi kendini güneşe bırakmış, duvarın çatlağından inadına bir ot yeşermiş...
Ama bizim gözlerimiz telaştan göremiyor.
Bir sabah kendine bir şans versen...
O yolu bu kez yavaş yürüyüp, etrafa baksan...
O kaldırımda çatlamış asfalttan çıkan bir yeşil filiz, sana umutla inat etmenin ne demek olduğunu fısıldar belki.
Rüzgârla savrulan bir yaprak, ertelediğin nefesi hatırlatır.
Pencereden sarkan saksı çiçeği, “Merhaba, buradayım!” diye göz kırpar sana.
Belki mesele, o yolu kaç kere geçtiğin değil; kaç kere gerçekten baktığın.
Hayat bazen gizli hazinelerini, en acele anında karşına çıkarır.
Bir dahaki geçişinde, aynı yolu bir kez daha geçerken, gözlerine bir şans ver:
Bir göz kırp.
Kim bilir… Belki de fark etmek, ezberden çıkmanın en güzel yoludur…
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.
