Bir Belediye İki Anlayış..!

Bir vatandaş

Bir sabah vakti

Bir Belediye binasının önünde Durdu…

Hava ılık yollar kalabalıktı.

Peş peşe yaklaşan servis araçlarını bir bir saydı.

İnenler az, otobüsler çoktu.

Çok olan fazlalığın, lüzumsuzluğunu düşündü.

Sonra;

Sol elini pantolonunun cebine yerleştirdi.

Sağ avucundaki köstekli saatinin zincirini sallayarak işaret parmağında çevirdi. Küçük küçük voltalarla birisini bekliyormuş gibi yaptı.

Ortalık canlanmaya, gürültüler çoğalmaya başlıyordu.

Teker teker kapıya yaklaşmakta olan onlarca binek araçlarına baktı.

Her seferinde yanındakinin kulağına eğilip, bunlar kim! bunlar kim? dedi.

Amirler, şefler, formenler, müdürler, sekreterler, ayrı ayrı araçlardan indiklerinde; içinden, servis otobüsleriyle değil’de, neden özel geldiklerini, sorguladı!

Caddelerden sesler, türlü türlü korna sirenlerine karışıyordu.

Kuşlar ve ağaçlar ne kadar da azdı!...

Sonra;

Kapıya bir başka gurup araçların yaklaştığını gördü.

Durduklarında; şoförlerin hızla kendilerini dışarı attıkları esnada biraz korktu! Bu inecekler için, ' önemli kişi olmalılar ' diye geçirdi içinden.

Müdür yardımcıları, Başkan yardımcıları, Danışmanlar, Bir kısım meclis üyeleri dedi! yanındaki adam.

Binanın kocaman kanatlı kapıları açılıp açılıp kapanıyordu.

İnsanlar dışarıda iniyor biniyor yürüyor, araçlar ışıkları ihlal ediyordu.

Güneş bir hayli yükselmişti.

Daha gelecekler bitmedi! Dedi görevli.

Havayı yırtan bir ses duyuldu... Kapı önünde telsizli görevliler telaşla koşuşturuyorlardı.

Zabıta kapıda cephe selamı vaziyeti alıyor, sivil olan kravatını düzeltiyordu!

Vatandaş yanındakinin kulağına eğilerek;

 -Başkan komutan mı! Dedi!

Görevli vatandaşa tuhaf tuhaf baktı!

Mavi kırmızı yanıp yanıp sönen ışıklar görüldü, eskort hızla alana girip yanlamasına parka yaklaştı ki;

dört kapıdan atlayarak sağa sola dağılan görevliler başlarını yükselterek etrafa bakıyorlardı!

Simsiyah konforlu bir araç, basamakların başına geldiğinde durdu.

Arkasından takip eden araç biraz gerisindeydi,

henüz durmadan içinden atlayanlar oldu!

Etraftakiler kafalarını çevirip çevirip bakıyorlardı.

Başkan mesaisine gelmişti!

***

Aradan yıllar geçmiş, bir arkadaşın ofisinde oturuyorduk, o başkanın başkanlığı bitmiş o gün o sokaktan geçiyordu!

Arkadaş gördü kapı dışına çıkarak ısrarla buyur etti.

İltifatlar eşliğinde çaylar söylendi!

Ama her nedense hep o konuşuyor biz dinliyorduk! Öyle ki; hadisler ayetler havada uçuşuyordu!

Menkibeler rivayetler hz Ömer den adalet kıssaları vesaire…

Bir soruyu sormak için çok uğraştım çok dilimin ucuna getirip ağzımı da şekilden şekile soktum ama o cümleyi bir türlü çıkaramadım, yalancı gülücüklerle yapmacık tasdiklerle adamı onayladık durduk.

Oysa biliyorduk ki anlatımına tamamen tezat olarak başkanlığını tıpkı  padişahlar gibi yaşadığının ve yaptığının tanıkları idik! Nezaket gereği hadi ordan diyemedik!

Sonra;

Tunceli Belediyesinin Kominist başkanı Maçoğlu aklımıza geldi.  Makam aracı kullanmadığını, makamına tahsisli aracını ise gelin arabası olarak halkın emrine verdiğini duyduk ve başkada icraatlarını öğrendiğimizde;

Şu başkana bak!

Birde bu başkana bak!

Biri işin edebiyatını yapıyor, diğeri icraatını yapıyor!

Oysa karın edebiyatla değil icraatla doyuyor!

Keşke Maçoğları çok olsalar!

Keşke Maçoğlu gibilerin değerini bilip onu seçebilen Tunceli halkı gibi reel bağımsız özgür olabilsek!