Asgari Ücret Artışı: Rakam Büyüdü, Hayat Küçülüyor

Yeni asgari ücret açıklandı. Şöyle kâğıt üzerine baktığımızda bir artış var gibi görünüyor. Yüzdelik hesaplar yapılıyor, geçen yılla kıyaslanıyor, rakamlar alt alta üst üste konuyor. Lakin kıymetli dostlar, mesele sadece bir sayıdan ibaret değildir. Mesele, o sayının bir evin mutfağına, bir evladın beslenme çantasına, bir ailenin ay sonunu getirme kavgasına ne kattığıdır. İşte tam bu noktada, ilan edilen yeni rakam, toplumun büyük bir kesiminde sevinç değil, maalesef derin bir hayal kırıklığı doğuruyor.

Bugün asgari ücret, ne yazık ki asgari geçim manasını çoktan kaybetmiştir. Bırakın büyükşehirleri, artık Anadolu’nun en mütevazı ilçelerinde dahi kira bedelleri maaşın yarısını aşmış durumdadır. Elektrik, su, doğalgaz faturaları derken; mutfak masrafı, ulaşım gideri ve çocukların okul ihtiyaçları eklenince, ayın daha ilk haftasında o maaş elden uçup gidiyor. Geriye kalanla insanca yaşamaktan bahsetmek ise artık mucizelere kalmıştır.

Yetkililerimiz enflasyon oranlarından, büyüme verilerinden ve bütçe dengelerinden bahsediyorlar. Ancak çarşıya pazara çıkan, market rafındaki etiketi görüp iç geçiren, kasada fişi eline alan her vatandaşımız bambaşka bir tabloyla karşılaşıyor. Resmî rakamlar ile vatandaşın bizzat hissettiği enflasyon arasındaki uçurum her geçen gün daha da derinleşiyor. Asgari ücret bu yarayı sarmak şöyle dursun, adeta acıyı daha da artırıyor.

Bir diğer can yakıcı sorun ise asgari ücretin artık ülkemizde ortalama ücret hâline gelmiş olmasıdır. Milyonlarca insanımız sadece asgari ücretle ya da onun çok az üzerinde bir maaşla hayata tutunmaya çalışıyor. Bu durum, emeğin değerini yukarı taşımak yerine ne yazık ki aşağı çekiyor. Yeni açıklanan rakam da bu acı gerçeği değiştirmeye yetmiyor.

Asgari ücret sadece işçinin meselesi değildir; esnafın, küçük işletmecinin, üreticinin de can damarıdır. Fakat burada da adil bir dengenin kurulamadığını üzülerek görüyoruz. Çalışan geçinemediği için dertli, işveren ise artan maliyetlerin altında eziliyor. Devletin asıl görevi, her iki tarafı da kanatları altına alacak, sosyal devleti gerçekten hissettirecek politikalar üretmektir. Sadece rakam telaffuz etmekle bu derin yara kapanmaz.

Bir memlekette asgari ücret, insan onuruna yakışır bir ömrün teminatı olmalıdır. Çalışan bir insanın ikinci bir iş aramadan, borç batağına saplanmadan, ay sonunu korkuyla beklemeden yaşayabilmesi en doğal hakkıdır. Bugün geldiğimiz noktada, asgari ücretli bir kardeşimiz için tatil bir hayal, birikim yapmak ise imkânsız bir rüya olmuştur. Kültür, sanat ve sosyal hayat çoktan lüks sınıfına girmiştir.

Yeni rakam, toplumun beklentilerinin çok uzağında kalmıştır. İnsanlar gelecek planı yapmayı bir kenara bırakmış, yarını nasıl çıkaracağını düşünür hale gelmiştir. Bu durum sadece ekonomik bir yıkım değil, aynı zamanda ciddi bir sosyal yaradır. Umut kaybı ve gelecek kaygısı toplumun her yanını sarmaktadır.

Netice itibarıyla, asgari ücret tartışmasını sadece ne kadar arttı sorusuna hapsetmek büyük bir yanılgıdır. Asıl sormamız gereken şudur: Bu ücretle bir insan onuruyla yaşayabilir mi? Cevap maalesef gün gibi ortadadır. Yeni asgari ücret, hayat pahalılığı karşısında yetersiz kalmış ve emeğin hakkını vermekten uzak düşmüştür. Gerçekçi, adil ve insanı merkeze alan bir politika izlenmediği müddetçe bu tartışmalar bitmeyecek; her yeni açıklama bir öncekinden daha büyük bir hayal kırıklığı yaratmaya devam edecektir.

Yazar: Mehmet Leblebici

Asgari ücret ne kadar, Yeni maaşlar yetecek mi, Mehmet Leblebici yazıları, Geçim sıkıntısı biter mi, Enflasyon farkı kaç, Asgari ücretle geçinilir mi, Emeğin değeri nedir,