ADALET VAR OLANA KADAR BU DAVA BİTMEYECEKTİR!
Dernek mensupları olarak ikiye ayrılmıştık!
Genelkurmay başkanından randevu alalım, büyük ihtimal konumuz ile ilgilenir diyenler olduğu kadar asla ilgilenmez diyenlerde vardı!
Uzun konuşmalar ve tartışmalar neticesinde;
Başkanımız randevu talebini resmen yazmıştı!
O yıl paşamızı umrede görenler olduğunu duyunca ben bu randevudan çok ümitlenmiştim!
Allah! Kitap! Merhamet! Hak! Hukuk! onda ağır basar, bizim haksız mağduriyete Adalet adına ilgisiz kalmaz diye düşünüyordum!
O günden sonra arkadaşlar birbirlerini aramaya başladılar!
-Cevap geldi mi geldi mi!
-Valla bekliyoruz!
-Eli kulağında!
-Akşam sabah ararlar!
-Çağırdıklarında bir hediye götürsek mi!
-Hele bir çağırsınlar bakarız. Vs.
Yaşzede arkadaşların birbirlerini aramaları tam sekiz yıl! Sürmüştü!
Bu süre içerisinde;
Bir devir kapanmış bir başka devir açılmıştı, Genelkurmay Başkanı Milli Savunma Bakanı olmuş, yani sistem değişmişti!
Bu kez bir kısmımız, yeni sisteme göre Genelkurmay'dan değil, Milli savunmadan tekrar randevu talep etsek mi! Artık o randevudan ümidi keselim! diyordu.
Bazımız; -Bir 8 yıl da Milli Savunma Bakanlığını bekleyemeyiz, Aha Mustafa abi ölüp gitmedi mi! (Rahmetli olan bir Albayı hatırlatıyordu!)
Bu yüzden Genelkurmay'dan ikinci kez randevu talep edelim ve geçmiş 8 yılı da hatırlatalım diyenler olsa da;
Kaaleye alınmamanın acısı ile söylenen bu söz belli etmesek te hepimizi derinden üzmüştü!
Mensupları asker olan bir derneğe 8 yıl cevap vermemek her üyeye dokunmuştu!
O günlerde;
Önceki Genelkurmay Başkanları ve oluşturulan askeri heyetlerin, Ergenekon sanıkları olan Subayları hükümete rağmen Silivri de peşpeşe ziyaret etmeleri neredeyse her akşam tv lerde arzı endam ederken! Biz Yaşzedeler kendi Sahipsizliğimize kahroluyorduk!
Bariz bir ayrımcılık, net bir üveylik kendini çekinmeden ekranlarda gösteriyordu!
Geçmişe takılıp kalmanın bir yararı yoktu!
Kürsüye kalemiyle vuran Başkan! sükuneti sağladıktan sonra;
Başarmalıyız arkadaşlar! Dedi.
Bir müddet eliyle başını kaşıyıp duran başkanın, kaşıdığı başının içinde ne çok şeylerin dönüp durduğunu anlıyordum!
Sonra tekrar,
Başaracağız! Dedi!
Ve ekledi.
Çünkü haklıyız…
Oysa bu coğrafyada;
Mazi, haklıların kaybettikleri hikayelerle doluydu!